prof. dr hab. Jarosław Majewski

Pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Kierownik Katedry Prawa Karnego (od 2002 r.). W latach 2002-2008 prodziekan; w latach 2008-2010 Dziekan Wydziału Prawa i Administracji; w latach 2010-2012 prorektor ds. studenckich; w latach 2003-2012 członek Senatu Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Do 2002 r. związany z Uniwersytetem Jagiellońskim w Krakowie, gdzie najpierw studiował prawo i filozofię, a następnie pracował w Katedrze Prawa Karnego na Wydziale Prawa i Administracji. Na Uniwersytecie Jagiellońskim obronił w 1996 r. rozprawę doktorską, tam też habilitował się w 2002 r. W dniu 23 lutego 2016 r. dr hab. Jarosław Majewski otrzymał nominację profesorską z rąk prezydenta RP.

Członek Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego przy Ministrze Sprawiedliwości. Godzi pracę naukowo-dydaktyczną z praktyką prawniczą (jako adwokat). Arbiter Sądu Polubownego (Arbitrażowego) przy Związku Banków Polskich. Często prowadzi wykłady, seminaria i szkolenia dla praktyków wymiaru sprawiedliwości, zwłaszcza sędziów i prokuratorów. Przez wiele lat gościnnie prowadził wykłady z zakresu prawa karnego gospodarczego w ramach studiów podyplomowych na Uniwersytecie Wrocławskim; obecnie współpracuje w tym zakresie z Uniwersytetem Jagiellońskim.

Był stypendystą Fundacji R. Sasakawy, w roku 1996 otrzymał prestiżowe stypendium Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej. Kilkakrotnie prowadził badania naukowe w Wiedniu jako stypendysta austriackiej Fundacji „Janineum”.

Pomysłodawca i główny organizator Bielańskich Kolokwiów Karnistycznych – cyklu corocznych jednodniowych ogólnopolskich konferencji naukowych, których przedmiotem są węzłowe zagadnienia teorii i dogmatyki prawa karnego.

Jest autorem ponad stu kilkudziesięciu publikacji naukowych i popularno-naukowych oraz licznych ekspertyz prawnych, sporządzanych m.in. na zlecenie Kancelarii Sejmu. Jest jednym z autorów „Systemu prawa karnego”, a także cenionego przez praktyków komentarza do Kodeksu karnego, zwanego „krakowskim”.

Wielokrotnie nagradzany za osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej i dydaktycznej (m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski).

Od początku działalności naukowej głównym przedmiotem jego zainteresowań naukowych pozostaje nieodmiennie prawo karne (materialne).

W obrębie prawa karnego bliska jest mu zwłaszcza problematyka tzw. ogólnej nauki o przestępstwie (sprawy struktury przestępstwa i podstaw odpowiedzialności karnej), w której ze szczególnym nasileniem przenikają się aspekty dogmatyczne z aspektami teoretycznoprawnymi, filozoficznymi i etycznymi. Rozmaitym zagadnieniom z tego zakresu poświęcił zasadniczą część swojej dotychczasowej aktywności naukowej, w tym dwie monografie książkowe (Prawnokarne przypisywanie skutku przy zaniechaniu. Zagadnienia węzłowe, Kraków 1997; Tak zwana kolizja obowiązków w prawie karnym, Warszawa 2002). Przedmiotem jego studiów i analiz były i są w szczególności: problematyka odpowiedzialności karnej za przestępstwo materialne, w tym zwłaszcza model obiektywnej przypisywalności skutku w wypadku zaniechań, tzw. kolizja obowiązków (w karnistyce pojmowana tradycyjnie jako jedna z okoliczności wyłączających odpowiedzialność karną), problematyka winy, usiłowanie, funkcja błędu w prawie karnym, umyślność i nieumyślność, strona podmiotowa kontratypów, materialny pierwiastek przestępstwa, zbieg przepisów ustawy, szczególne zasady odpowiedzialności karnej żołnierzy.

Spośród działów prawa karnego, którym poświęcał dotąd i nadal poświęca najwięcej uwagi, jako drugi w kolejności wymienić należy tzw. naukę o przestępstwach w szczególności – tu zaś zwłaszcza obszar przestępstw gospodarczych oraz przestępstw wojskowych. W obrębie szeroko rozumianych przestępstw gospodarczych szczegółowe analizy dogmatyczne poświęcił m. in. przestępstwom na szkodę wierzycieli, przestępstwom stypizowanym w ustawie – Prawo bankowe, zwłaszcza przestępstwu sprzeniewierzenia się tajemnicy bankowej, a także przestępstwom wymierzonym w publiczny obrót instrumentami finansowymi. Jest współautorem systemowego opracowania „Prawo karne gospodarcze” pod red. prof. O. Górniok (Prawo gospodarcze i handlowe, T. 10: Prawo karne gospodarcze, red. O. Górniok, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2003). Z kolei w obrębie przestępstw wojskowych obszerne uwagi (komentatorskie) ogłosił do przestępstw przeciwko: obowiązkowi pełnienia służby, zasadom dyscypliny wojskowej, zasadom postępowania z podwładnymi, zasadom obchodzenia się z uzbrojeniem i uzbrojonym sprzętem wojskowym oraz zasadom pełnienia służby.

W ramach działu prawa karnego tradycyjnie nazywanego „nauką o karze” szerzej zakrojone i usystematyzowane badania naukowe poświęcił m. in. dogmatycznej analizie unormowań kodeksu karnego z 1997 r. dotyczących grzywny, a także zagadnieniom nadzwyczajnego wymiaru kary. Zajmuje się problematyką stosowania przepisów karnych, w szczególności praktycznymi problemami interpretacyjnymi, przed jakimi staje wymiar sprawiedliwości w konkretnych sprawach. Wyrazem tegoż jest jego udział w dwóch zespołowych przedsięwzięciach komentatorskich mających za przedmiot odpowiednio przepisy ustawy z 30 listopada 1994 r. o ochronie obrotu gospodarczego oraz przepisy kodeksu karnego z 1997 r., a także liczne glosy do orzeczeń Izby Karnej oraz Wojskowej Sądu Najwyższego.

Za istotne zadanie doktryny, szczególnie w okresach zasadniczych przeobrażeń systemu prawnego, uważa popularyzację wiedzy o prawie w szerszych kręgach społeczeństwa. W latach 90-tych ubiegłego wieku ogłosił na łamach dodatku prawnego Rzeczpospolitej szereg artykułów już to omawiających prace nad nową kodyfikacją karną i przyjęte w niej rozwiązania, już to przybliżających inne nowe przepisy karne.

Copyright © 2017 UKSW Wszelkie prawa zastrzeżone
Informacja o ciasteczkach